بی گمان قرآن مجید کلام الهی است  که برای هدایت مردم به صراط مستقیم، نازل گردیده است، و در تنزیل این کتاب عزیز به این معنی تصریح شده است، به موجبات تصریحات قرآنی، قرآن برای هدایت به جانب رشد و راهنمایی «بطَریق اَقوَم» بر قلب محمد(ص)، پیغمبر خاتم الهام شده است:

قُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِنَ الْجِنِّ فَقَالُوا إِنَّا سَمِعْنَا قُرْآنًا عَجَبًا؛ بگو به من وحى شده است كه تنى چند از جنيان گوش فرا داشتند و گفتند راستى ما قرآنى شگفت‏ آور شنيديم (جن/1). إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا كَبِيرًا؛ قطعا اين قرآن به [آيينى] كه خود پايدارتر است راه مى ‏نمايد و به آن مؤمنانى كه كارهاى شايسته مى كنند مژده مى‏ دهد كه پاداشى بزرگ برايشان خواهد بود(اسراء/9). نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ؛ روح الامين آن را بر دلت نازل كرد (شعراء/193).

قرآن کلامی است که از هرگونه عوج و کژی منزه است: قُرْآنًا عَرَبِيًّا غَيْرَ ذِي عِوَجٍ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ؛ قرآنى عربى بى‏ هيچ كژى باشد كه آنان راه تقوا پويند (زمر/28). الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَى عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجًا؛ ستايش خدايى را كه اين كتاب [آسمانى] را بر بنده خود فرو فرستاد و هيچ گونه كژى در آن ننهاد(کهف/ 1). هر کس در کتاب عزیز تدبر کند، راه راست را می یابد و چون کلام بشر نیست و منشایی غیر از ذات الهی ندارد، در آن اختلاف و تناقض دیده نمی شود:

أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلَافًا كَثِيرًا؛ آيا در [معانى] قرآن نمى‏ انديشند اگر از جانب غير خدا بود قطعا در آن اختلاف بسيارى مى‏ يافتند (نساء/82)

 

هرچه در این کتاب مبارک، از اصول عقاید و احکام و مواعظ آمده، یکسره برای راهبردی مردم است و چون همه کسانی که پس از نزول قرآن در این جهان زیست می کنند، مکلف به اجرای احکام قرآنی هستند و نظر به اینکه هر آیه از آیات قرآنی مشتمل بر هدایتی است، تمام آیات کتاب عزیز برای مردم قابل فهم است، منتهی باید به معانی لغات در زمان نزول قرآن و به اوضاع آن در زمان و احوال دوران جاهلیت، آشنا بود و اسباب نزول آیات و ترتیب نزول و تنسیق آیات را در نظر داشت و باید قرآن را با قرآن تفسیر کرد و توجه داشت که قرآن، «محکم و متشابه» دارد. گاه الفاظ قرآنی در معانی حقیقی استعمال می شود و زمانی در معانی مجازی و استعاری، کلمات قرآنی به کار می رود.

 

 

 

بخش قرآن و حدیث تبیان کردستان
منبع: اعلام قرآن/محمد خزائلی