خواص عدس

 عدس که اسم انگلیسی آن Lentil و اسم عربی آن نیز همان عدس می باشد به دلیل خواص دارویی و تغذیه ای از روزگاران دور از اهمیت بالایی برخوردار بوده است. مواد موجود در آن از جمله :فسفر,منزیم ,کلسیم ,پتاسیم ,آهن ,سلولز و... باعث شده اند که مصرف عدس اثرات مثبت زیر را به همراه داشته باشد:

1- زیادکردن شیر مادر
2-خمیر آن باعث رفع ترکهای ناشی از سرما میشود
3-مرهمی برای زخم معده
4- رفع قاعدگی مداوم
 5-مناسب برای دوران نقاهت
6- رفع کم خونی به دلیل وجود آهن
7- دفع سموم  از کلیه به دلیل وجود پتاسیم
8- تقویت قلب و هوش 
9- دانه سوخته باعث سفیدی دندان میشود. 
10 –پیامبر (ص) میفرمایند :عدس دل را نرم و اشک را بر چشمان جاری میکند که شاید منظور ایشان این است که عدس قوه عاطفه را تقویت میکند و یا باعث تقویت قلب و سم زدایی از طریق اشک میشود. 
حال با این اوصاف شاید اغلب ما فکر میکنیم که مصرف هرچه بیشتر عدس میتواند اثرات مثبت بیشتری بر جای بگذارد اما شاید توجه به آیه 61 سوره مبارکه بقره ما را به این شک بیندازد که ممکن است خوردن عدس مضر هم باشد؟!

آیه 61 سوره بقره

وَإِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَى لَنْ نَصْبِرَ عَلَى طَعَامٍ وَاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ مِنْ بَقْلِهَا وَقِثَّائِهَا وَفُومِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا قَالَ أَتَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنَى بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ اهْبِطُوا مِصْرًا فَإِنَّ لَكُمْ مَا سَأَلْتُمْ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ذَلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ

و (نيز به خاطر بياوريد) زماني را كه گفتيد: اي موسي هرگز حاضر نيستيم به يك نوع غذا( من و سلوی) اكتفا كنيم، از خداي خود بخواه كه از آنچه از زمین مي‏رويد، از سبزيجات خيار، سير، عدس، و پياز براي ما بروياند، موسي گفت: آيا غذاي پستتر انتخاب مي‏نمائيد (اكنون كه چنين است بكوشيد از اين بيابان) وارد شهري شويد، زيرا هر چه خواستيد در آنجا هست. خداوند (مهر) ذلت و نياز بر پيشاني آنها زد و مجددا گرفتار غضب پروردگار شدند، چرا كه آنها نسبت به آيات الهي كفر مي ‏ورزيدند و پيامبران را به ناحق مي‏كشتند، اينها به خاطر آن بود كه گناهكار و سركش و متجاوز بودند.

این آیه مربوط به زمانی است که بنی اسرائیل همراه با حضرت موسی(ع) بخاطر فرار از ظلم فرعون رو به بیابان نهادند و در آنجا خداوند به آنها من (نوعی نان ) و سلوی (نوعی عسل) عطا کرد و آنها بعد از خوردن مصرف مکرر آن از حضرت موسی خواستند که از خدا بخواهد برای آنها عدس برویاند ولی طبق ترجمه خداوند مصرف عدس در آن شرایط را تعدی میداند  به عبارتی مصرف آن را در آن شرایط بیابانی مضر تلقی میکند که بر همین مبنا تحقیقات علمی نشان میدهد اگرچه عدس از فواید بالایی برخوردار است اما مصرف افراطی آن بخصوص

در شرایط کم آبی میتواند اثرات منفی زیر را به همراه داشته باشد:

به دلیل وجود مقدار زیاد آهن در عدس قدرت خونسازی آن بالاست  که این باعث تغلیظ ادرار و خون میگردد و بر همین اساس مانع عبور خون از رگهای باریک و نهایتا ضعف بینایی و اعصاب را به دنبال دارد که این اثرات منفی در شرایط کم آبی بدن بیش از پیش خودرا نشان میدهد(2,3) .که شاید دلیل خداوند مبنی بر تعدی خواندن مصرف عدس در آن شرایط این باشد که چون احتمال کم آبی بدن در بیابان بالاست  لذا میتوان گفت یکی از دلایل حرام بودن مصرف عدس در آن شرایط  بیابانی پیشگیری از  ایجاد اختلالات جسمی و روحی ناشی از مصرف نابجای عدس در بنی اسرائیل می باشد.

منابع:

طب سنتی و گیاه دارویی>سایت سلامت>خواص عدس در طب سنتی.

سایت مرجع طب سنتی ایران

سایت مگ ایران>دسته مقالات کشاورزی>مقاله عدس.

بنیاد علوم و معارف اسلامی>سایت تدبر>ترجمه حاج آقا صفوی(بر اساس المیزان).